Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης

Η παγκοσμιοποίηση του αθλητισμού, η οποία στην πραγματικότητα άρχισε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον ατελείωτο πολλαπλασιασμό των αγώνων, συνοδεύθηκε από την « αθλητικοποίηση » του κόσμου, η οποία συνιστά ένα πολιτικό-ιδεολογικό μέσο, κοινό για το σύνολο των χρηματοοικονομικών δυνάμεων που επιβάλλουν με τη βία τη θέλησή τους στον πλανήτη. Από τότε που ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν προώθησε το απαράμιλλο κίνημα αθλητικής προπαγάνδας, αναβιώνοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, το 1896, το αθλητικό φαινόμενο χαρακτηρίστηκε από τον συνδυασμό πολλών παραγόντων: τη χωρίς προηγούμενο ανάπτυξη των περισσότερων αθλημάτων σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, τη διεθνή ομογενοποίησή τους με την κωδικοποίηση ενιαίων κανόνων, τη σταδιακή εξαφάνιση των σωματικών τεχνικών ή των τοπικών αγώνων.

Η νίκη του Σπύρου Λούη και ο ισχυρισμός ότι «έκλεψε» την πρωτιά

Ο Σπύρος Λούης ήταν ο νερουλάς απ” το Μαρούσι, που έγινε εθνικός ήρωας, όταν κέρδισε τον μαραθώνιο στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

Ο Λούης γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου του 1873 στο Μαρούσι. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και ο Σπύρος βοηθούσε τον πατέρα του στο κουβάλημα του νερού από σπίτι σε σπίτι, μιας και τότε δεν υπήρχε κεντρική ύδρευση.

Οι ατελείωτες διαδρομές φορτωμένος με λίτρα νερού, φαίνεται ότι προπόνησαν γερά τον νεαρό Μαρουσιώτη, ο οποίες κατέληξε να γίνει ο ταχύτερος μαραθωνοδρόμος του κόσμου στους Ολυμπιακούς του 1896.

Το άλμα του αιώνα

Στις 18 Οκτωβρίου 1968 ο Αμερικανός άλτης του μήκους, Μπομπ Μπίμον, πέτυχε ένα από τα πιο μυθικά ρεκόρ στην ιστορία του στίβου.

Όλα τα μεγάλα ονόματα του μήκους ήταν παρόντα στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Πόλης του Μεξικού. Ο Βρετανός Λιν Ντέιβις, χρυσός ολυμπιονίκης στο Τόκιο τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ο Αμερικανός Ραλφ Μπόστον, κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ με 8.35 μ. και χρυσός νικητής στη Ρώμη, το 1960. Εκεί βρίσκεται και ο Σοβιετικός Ίγκορ Τερ-Οβανεσιάν, συγκάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ και 3ος ολυμπιονίκης στο Τόκιο, πίσω από τους δύο προαναφερθέντες.

Μα αυτοί μιλούσαν για Δύναμη...

H σύγχρονη τάση στον αθλητισμό θέλει τα σπορ να αποτελούν πρώτα από όλα εμπορικό προϊόν, αποκομμένο από την πολιτική. Ένα θέαμα που θα διασκεδάζει το κοινό, το οποίο θα μασουλάει πατατάκια και θα ρουφάει με θόρυβο το αναψυκτικό του.

Ωστόσο, οι πολιτικές επιταγές των καιρών πάντα έβρισκαν τρόπο έκφρασης στα γήπεδα. Αυτό συνέβη και σαν σήμερα το 1968 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικό, όταν, στην απονομή των μεταλλίων για τα 200 μέτρα, οι Αμερικανοί σπρίντερ Τζον Κάρλος και Τόμι Σμιθ, ύψωσαν τις, ντυμένες με μαύρο γάντι, γροθιές τους προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την καταπίεση των μαύρων στη χώρα τους.

Ήταν η εποχή όπου το κίνημα «Black Power» (Μαύρη Δύναμη) είχε αναδειχθεί στο κύριο όχημα διεκδίκησης των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η δημόσια ρητορική ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ είχε ενταθεί και τα αμερικανικά αστικά κέντρα γνώριζαν βίαιες διαδηλώσεις ύστερα από τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Πόλη του Μεξικού 1968

Ήταν οι 16οι Ολυμπιακοί Αγώνες της σύγχρονης ιστορίας και διεξήχθησαν από τις 12 έως τις 27 Οκτωβρίου στην Πόλη του Μεξικού. Πήραν μέρος 5.530 αθλητές (4.750 άνδρες και 780 γυναίκες) από 112 χώρες, που διαγωνίσθηκαν σε 172 αγωνίσματα 19 αθλημάτων. Στα μετάλλια κυρίαρχη δύναμη αναδείχθηκε για μία ακόμη φορά η ομάδα των ΗΠΑ. Η ελληνική αποστολή με 61 αθλητές κατέκτησε ένα χάλκινο μετάλλιο με τον Πέτρο Γαλακτόπουλο στην ελληνορωμαϊκή πάλη.


Η Πόλη του Μεξικού κέρδισε τους αγώνες το 1963, όταν υπερίσχυσε του Ντιτρόιτ, της Λιόν και του Μπουένος Άιρες. Οι αθάνατοι της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής θέλησαν με την απόφασή τους αυτή να επιβραβεύσουν την οικονομική πρόοδο της μεγάλης χώρας της Κεντρικής Αμερικής, που ανήκε πλέον στη χορεία των αναπτυσσόμενων κρατών. Δεν υπολόγισαν, όμως, το έλλειμμα δημοκρατίας της χώρας των Αζτέκων, την οποία κυβερνούσε από το 1929 το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα.

Όταν έσπασε το φράγμα των 10''

Στις 14 Οκτωβρίου 1968, ο Αμερικανός Τζίμι Χάινς έγινε ο πρώτος σπρίντερ που κατέβηκε τα 10 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα!

Μην κοιτάτε που σήμερα ο Γιουσέιν Μπολτ τα έχει... ξεφτιλισει όλα. Τότε, το να  τρέξει άνθρωπος την απόσταση σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα άγγιζε τα όρια του μύθου. Και μάλλον δεν θα είχε συμβεί τόσο νωρίς, αν η Πόλη του Μεξικού, στην οποία φιλοξενήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 1968, δεν ήταν χτισμένη σε μεγάλο υψόμετρο (2.240 μ.).

Δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος, όμως. Για πρώτη φορά τότε, οι αθλητές έτρεχαν πάνω σε συνθετικό τάπητα, το γνωστό ταρτάν, ενώ η ηλεκτρική χρονομέτρηση είχε αντικαταστήσει το απαρχαιωμένο χρονόμετρο χειρός. Έτσι, πολλοί ήταν αυτοί που περίμεναν ότι το μυθικό φράγμα των 10 δευτερολέπτων θα έσπαγε σαν σήμερα, στον τελικό των 100 μέτρων. Όπως και έγινε!

Η κούρσα και η ντόπα του αιώνα

Πολύ πριν ο Γιουσέιν Μπολτ εξελιχθεί στον απόλυτο άρχοντα των σπριντ υπήρξε μια εποχή που είχε τους δικούς της ήρωες στους δρόμους ταχύτητας.

Ένας από αυτούς, ο Μπεν Τζόνσον, μια μέρα που το ημερολόγιο έδειχνε 26/9/1988, συγκλόνιζε τον κόσμο σημειώνοντας ένα αδιανόητο παγκόσμιο ρεκόρ στην «κούρσα του αιώνα», όπως ονομάστηκε.

Λίγες ώρες αργότερα το χειροκρότημα μετατρεπόταν σε κατακραυγή και ο Καναδός σπρίντερ το κεντρικό πρόσωπο του μεγαλύτερου σκανδάλου ντόπινγκ… μέχρι το επόμενο.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2012 - Ποδόσφαιρο: «Χρυσό» το Μεξικό με… βόμβα

Για πρώτη φορά στην ιστορία του το Μεξικό κατέκτησε το Χρυσό Μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς επικράτησε 2-1 της Βραζιλίας στον μεγάλο τελικό στο «Γουέμπλεϊ».

Όλα τα προγνωστικά ήταν κατά του Μεξικού για τον μεγάλο τελικό απέναντι στη Βραζιλία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Οι «Αζτέκοι» δεν είχαν κατακτήσει ποτέ κάποιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες σε αντίθεση με τη «σελεσάο» και έπρεπε να υπερβάλουν εαυτούς για να φτάσουν στον θρίαμβο.

«Χρυσός» και στα 200 μέτρα ο Γιουσέιν Μπολτ

Πρώτος τερμάτισε και στον τελικό των 200 μέτρων των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου ο Τζαμαϊκανός σπρίντερ Γιουσέιν Μπολτ, αφήνοντας τους συμπατριώτες τους Γιόχαν Μπλέικ και Γουόρεν Γουίρ στη δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα.

Ένα team πραγματικό… dream

Πως κατάφερε η θρυλική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ να γράψει ιστορία στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης.

Στις 8 Αυγούστου του 1992 η εθνική ομάδα μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης νικώντας στον τελικό την Κροατία με 117-85. Η ομάδα, που έγινε γνωστή ως Dream Team, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της έχοντας στις τάξεις της επαγγελματίες παίκτες που προέρχονταν από το αμερικάνικό πρωτάθλημα, το ΝΒΑ. Μέχρι τότε η ομάδα απαρτιζόταν από ερασιτέχνες παίκτες τού πανεπιστημιακού πρωταθλήματος, του ΝCAA.

Με την παρουσία της η ομάδα - όνειρο στην ισπανική πρωτεύουσα έκλεψε την παράσταση, καθώς έγινε αντικείμενο θαυμασμού. Ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος με τη συμμετοχή των Αμερικανών αστέρων και η παρουσία ονομάτων όπως ο Λάρι Μπερντ, ο Σκότι Πίπεν και ο Μάικλ Τζόρνταν δημιουργούσε μεγάλες προσδοκίες. Εκείνοι με τη σειρά τους αντάμειψαν τους φίλους τους προσφέροντας ένα ξεχωριστό θέαμα.

Ο Γιουσέιν Μπολτ κατέκτησε -με Ολυμπιακό ρεκόρ- το χρυσό στα 100μ.

Ο Γιουσέιν Μπολτ απέδειξε πως είναι ο γρηγορότερος άνθρωπος στον πλανήτη κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 100μ. με χρόνο 9, 63, που αποτελεί νέο ολυμπιακό ρεκόρ.

Όταν δακρύσαμε μαζί με τον Βαλέριο

Δεν ήμασταν τόσο προνοητικοί πριν 16 χρόνια, ώστε να κρατήσουμε τις μετρήσεις τηλεθέασης το βράδυ της 22ας Ιουλίου 1996.

Θυμόμαστε καλά, όμως, ότι η συγκλονιστική προσπάθεια του Βαλέριου Λεωνίδη κόντρα στον Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, στην κατηγορία των 64 κιλών της άρσης βαρών στην Ατλάντα, είχε καθηλώσει όλους τους Έλληνες στους δέκτες τους!

Ο Έλληνας αρσιβαρίστας ξεπέρασε τον εαυτό του, απείλησε όσο κανείς άλλος με ήττα τον θρυλικό "Ηρακλή τσέπης", αλλά εν τέλει λύγισε, ύστερα από μία φοβερή μάχη η οποία θεωρείται η πιο συγκλονιστική στην ιστορία του αθλήματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες! Ταυτόχρονα αποτελεί λαμπρό παράδειγμα ευγενούς άμιλλας και η καλύτερη απάντηση σε όσους βλέπουν τον αθλητισμό σαν πόλεμο. Δεκαπέντε χρόνια μετά, η κίνηση του Λεωνίδη να αγκαλιάσει και να συγχαρεί τον μεγάλο αντίπαλό του, λίγα λεπτά αφότου όλοι οι Έλληνες τον είδαν να δακρύζει για την ήττα του, συγκλονίζει. «Ναΐμ, είσαι ο καλύτερος», είπε ο Έλληνας αθλητής στον Σουλεϊμάνογλου, λίγο πριν την απονομή των μεταλλίων. «Όχι Βαλέριε. Και οι δύο είμαστε οι καλύτεροι», του απάντησε ο Τούρκος, επιβεβαιώνοντας τη ρήση «η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή».

Οι Β' Ολυμπιακοί Αγώνες (Παρίσι 1900)

Οι δεύτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες της σύγχρονης ιστορίας διεξήχθησαν στη γαλλική πρωτεύουσα από τις 14 Μαΐου έως τις 28 Οκτωβρίου. Η μεγάλη διάρκειά τους οφείλεται στη σύνδεσή τους με την 3η Διεθνή Έκθεση των Παρισίων. Η εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν γεγονός τέσσερα μόλις χρόνια μετά την αναβίωσή τους στην Αθήνα.

Η Ελλάδα επέμεινε στη μόνιμη τέλεση των αγώνων στην Αθήνα, όμως ο ατυχής πόλεμος με την Τουρκία το 1897 και τα συνακόλουθα οικονομικά προβλήματα (βρισκόμαστε στην εποχή του Δυστυχώς επτωχεύσαμεν) ήταν μια επαρκής αιτία για τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να αναθέσει τους αγώνες στην πατρίδα του Βαρώνου Ντε Κουμπερτέν.

Ο συγκλονιστικός τερματισμός του Ντοράντο Πιέτρι στον "μαραθώνιο του αιώνα"

Με αφορμή τη συμπλήρωση 70 ετών από τον θάνατο του Ντοράντο Πιέτρι, το Sport24.gr θυμάται την ιστορία του Ιταλού μαραθωνοδρόμου που συγκλόνισε με τον δραματικό τερματισμό του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο στον "μαραθώνιο του αιώνα" .

"Ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα", αναφέρει ένα γνωστό μότο των Αμερικανών αλλά ευτυχώς η Ιστορία φροντίζει να έχει σε περίοπτη θέση ανθρώπους που πάνω από όλα προσπάθησαν, μόχθησαν, φλέρταραν με τα όρια των δυνατοτήτων τους- και πολλές φορές τα ξεπέρασαν- και ας μην κατάφεραν στο τέλος να γευτούν το νέκταρ της νίκης. Γι' αυτό και ο Αμερικανός μαραθωνοδρόμος Τζον Χέις, παρόλο που κέρδισε το χρυσό στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου το 1908, αναφέρεται απλά ως κομπάρσος στην συγκλονιστική ιστορία του Ντοράντο Πιέτρι.

Πρωταθλητής με τη Βίβλο στο χέρι

Ο μύθος αναφέρει ότι ο Αμερικανός πρωταθλητής Φόρεστ Σμίθσον έτρεξε το 1908 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου τον τελικό των 400μ με εμπόδια με τη Βίβλο στο χέρι.

Οι εφημερίδες της εποχής στις ΗΠΑ είχαν πάρει φωτιά εκείνη την εποχή με συνεχή ρεπορτάζ, άρθρα και γνώμες για το θέμα. Δεν έλειπε μάλιστα και η φωτογραφία που μαρτυρούσε την αλήθεια της είδησης.'

Οι «παραξενιές» μιας Ολυμπιάδας

Στις 10 Οκτωβρίου 1964 ξεκινούν στο Τόκιο οι Ολυμπιακοί Αγώνες, για πρώτη φορά στην ήπειρο της Ασίας.

Στη διοργάνωση εμφανίζονται για πρώτη φορά το βόλει και το τζούντο ενώ δεν γίνεται δεκτή η Νότιος Αφρική λόγω της ρατσιστικής πολιτικής της.

Στα παράξενα των αγώνων ή καλύτερα στο περιθώριο της διοργάνωσης ανήκει ένα εντελώς ασυνήθιστο γεγονός.

Δύο αθλητές αποφασίζουν να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου.

Ανήσυχοι Αμερικανοί αξιωματούχοι για την ασφάλεια στους Ολυμπιακούς του 2012

Περίπου 1.000 πράκτορες σκοπεύουν να στείλουν οι ΗΠΑ στο Λονδίνο, προκειμένου να αναλάβουν την προστασία των Αμερικανών αθλητών, την ώρα που οι διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων παραδέχονται ότι δεν υπολόγισαν σωστά τον αριθμό των φρουρών ασφαλείας που απαιτούνται.

Συνολικά, η Ουάσινγκτον σκοπεύει να στείλει 1.000 πράκτορες (οι 500 από το FBI), σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα The Guardian.

«Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»!

Η νύχτα της 6ης Αυγούστου του 1992 δεν ήταν μία απλή νύχτα. Μια άγνωστη τότε κοπέλα από το Τριπόταμο Φλωρίνης γινόταν το πρόσωπο των Ολυμπιακών αγώνων της Βαρκελώνης και μαζί της ανασταίνονταν ολόκληρος ο ελληνικός αθλητισμός.

Έγινε η πρώτη γυναίκα που κατακτάει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες και το πρώτο χρυσό μετάλλιο στον στίβο μετά από ογδόντα ολόκληρα χρόνια και τον Κώστα Τσικλητήρα.

To 100άρι έχει νέο βασιλιά

Ο Τζαμαϊκανός Γιουσεΐν Μπολτ πραγματοποίησε νέο παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα με χρόνο 9.72!


Το παγκόσμιο ρεκόρ το είχε μέχρι πριν από λίγες μέρες ο επίσης Τζαμαϊκανός Ασάφα Πάουελ με 9.74. Ο Μπολτ αγωνίστηκε στο Grand Prix της Reebok στη Νέα Υόρκη.